Op 24 december, kerstavond van 2008 werd een dijk van een documentaire (2003) uitgezonden op Canvas. Het gaat over een bejaarde Hugo en zijn zus Rosa, die de laatste 10 jaar van hun leven worden gevolgd. Anno 2000 leven ze beiden nog op het Zweedse platteland, verstoken van electriciteit en eigenlijk van alles wat is ontstaan in de naoorlogse periode. Ze zijn gelukkig samen, en mijmeren over vroeger. Ze zijn bij de honderd en genieten van elke dag. Totdaar het lieflijke van het verhaal.
Je voelt het aankomen: het mooie liedje kan niet blijven duren. Hugo moet naar het ziekenhuis en Rosa kan niet alleen achterblijven. Ze moet naar een rusthuis. Er ontwikkelt zich een verhaal die elk van onze ouders zou meemaken: zo oud worden en helemaal op het einde van hun leven nog volledig ondersteboven worden geschud, vooral psychologisch. De zin ‘Ik wil naar huis’, klinkt ons zeer bekend in de oren.
Op het einde zit de 100 jarige Hugo bij zijn dode zus. Hij zingt een beetje. Ze wordt afgelegd. Hij staat even recht als ze de kamer wordt uitgedragen: hij ziet zijn zus na bijna 100 jaar samen geleefd te hebben nooit meer terug. Zeer sterk in beeld gebracht! De off-screen stem die dan volgt maakt de documentaire heel bijzonder, waarna je je realiseert hoe speciaal de mens eigenlijk is.
Gelukkig kan je de superdocumentaire Hugo en Rosa nog herbekijken. Doen! Deze documentaire won de prijs Prix Europa 2003.
Hey Franky,
Bedankt voor deze link. Het bekijken was erg de moeite. Sinds kort werkt mijn vrouw als ergotherapeut in een rusthuis. Spijtig genoeg zijn daar de meeste gevallen triester. Zelf vind ik in de film veel aanwijzingen over hoe we met ouderen respectvol kunnen omgaan. Ik heb sterk het gevoel dat we daar in België nog veel kunnen aan verbeteren.
Groetjes, Peter.
Dag Peter,
Toen ik het voor het eerst zag was ik er echt niet goed van. Het gaat over oud worden maar ook over het feit dat zulke mensen niet per se als ‘overbodig’ moeten aanzien worden. Mensen voeden kinderen op tijdens hun leven, werken hun vaak uit de naad, en op het einde worden ze vaak als een zak vuil, bij het raam gezet op hun kamer, een dag lang. Alsof zij er niet kunnen onder lijden, wie bekommert zich om hun psychische toestand? Wie interesseert zich daarin? Ik kreeg sindsdien meer respect voor ouderen, echt waar.
cu
f
goede avond
wou u vragen of ik deze docomantaire
van hugo en rosa kan kopen en waar
wil hem zo graag hebben we gaan al 22 jaar naar zweden
vind hem zo mooi
graag een berichtje van u
HARTELIJK DANK p VERMEULEN
Beste p vermeulen,
Ik stuur je mijn antwoord per email.
groet
f