Ik zag ze dit weekend op een feestje.  Ik kende haar vriend al een tijdje, maar zíj was nieuw voor mij.  Ik had mijn fototoestel bij en schoot wat beelden om de sfeer vast te leggen.  Ik had onmiddellijk door dat zij (en later nog een paar mensen) dé koppen zouden worden die ik die avond wou vastleggen.  Ik durfde haar niet te benaderen en vroeg haar vriend of ik van haar enkele foto’s mocht nemen.  En dat mocht, ze speelde wat met mijn lens en ik praatte ondertussen op haar in.  Nadien raakte ik met haar aan de praat en fotografeerde haar zo nu en dan.  Ze sprak ontzettend mooi Nederlands en had een mooie stem (klik).  Ik informeerde me over haar haarstijl (klik-klik), over wat ze deed en wat ze gestudeerd had, over haar muziekgenre (klik)- voor mij onbekend zo bleek.  Dat ik eens bij ‘haar soort’ zou uitgaan.  Dat ik haar op straat nooit zou durven aanspreken en ik totaal verbaasd was (klik), over wat zij allemaal deed en waar ze interesse in had.  Prachtig! Haar voornaam tenslotte maakte het plaatje helemaal af.

Schijn bedriegt, Emmanuelle, bedriegte schijn.