Hoe ver is 100km?: de dodentocht Bornem

12 08 2007

2007-08-11-dodentocht-03_1.jpgHoe ver is 100 km eigenlijk ? Zeer kort! Zeer weinig vliegtuigmaatschappijen hebben immers vluchten van 100 km of korter. In sommige gevallen is 100 km vér. Bijvoorbeeld als in het Australische landschap je dichtste buur op die afstand van je verwijderd is. 100 km is wel héél ver als je bakker of melkboer op die afstand gelegen is…

Sommige mensen wandelen gewoon die afstand. Goed wetende dat ze niet op weg zijn naar hun bakker of melkboer. Ze doen het gewoon ‘voor de sport’.

Zo ook opnieuw afgelopen vrijdag/zaterdag toen de jaarlijkse ‘Dodentocht’ plaatsvond: 100 km wandelen, vertrekkende vrijdagavond in Bornem, en toekomend in Bornem op zaterdag ergens in de namiddag…

Ik was voor de tweede keer op rij gaan supporteren voor een kameraad die daar aan mee deed. Het is een echt schouwspel, de sfeer ongelooflijk: met een dikke 9000 mensen gestart zijn.

We hadden ons uiteindelijk opgesteld aan de laatste 700 meter (*). Een winkelstraat met aan beide zijden nadarhekkens, de wandelaars liepen doorheen de straat recht naar de aankomst toe.

Ik zag deelnemers van allerlei soort. Veel vrouwen, mannen, jonge mensen, wat ouderen, en behoorlijk ouderen. Mensen die ter steuning van een goed doel meeliepen en ook militairen. Mensen gepakt en gezakt, met vlaggen, of gewoon met heuptas. Sommigen zagen er nog relatief monter uit, anderen (de meerderheid) totaal kapot: lijkbleek, zwetend, traag vooruitgaand. De meesten liepen te manken en trokken bij elke stap een pijnlijk gezicht, anderen liepen echt krom, alsof hun romp ietwat scheef op hun benen was gezet. Ze liepen schuin de straat af…Ze hebben een helletocht achter de rug. De hele nacht gewandeld, alsmaar gestapt, 100 km lang, terwijl ik in mijn bed lag…Ik kan onmogelijk bedenken wat zij op dit moment denken, laat staan voelen.

De laatste meters hebben iets magistraal: de deelnemers zijn aan hun laatste stappen bezig, en het publiek in de straat roept hen toe. Ze applaudiseren en roepen allerlei zaken. Ik hoor Nederlands, Frans, Duits en andere, onbekende talen. Familieleden geven bloemen af, of hun kind komt de straat opgerend om hen te vergezellen voor de laatste paar meter. Onbekende mensen feliciteren andere onbekend mensen. De wandelaars appreciëren dit ten zeerste: je ziet ze glimlachen, door hun pijnlijke voeten heen, ze steken hun hand op als teken van dank….Ik zie een jonge deelneemster wenen als ze de laatste meters aflegt. Een oudere vrouw roept een ‘proficiat !’ naar een onbekende toe. Ik weet niet zeker of hij het gehoord heeft. Jammer, het is hem zo gegund…

Ja, ik heb een staaltje van menselijk kunnen gezien. Proficiat aan diegenen die de meet hebben gehaald. Proficiat ook aan zij die gestart zijn, maar de finish niet haalden. De idee alleen al om er aan mee te doen is lovenswaardig.

De deelnemers kregen geen brood of melk aan de finish. Enkel een ananas (van een gekend merk), een medaille en een persoonlijk diploma waarop hun tijdsschema vermeld staat. En natuurlijk eeuwige roem. De eeuwige roem !! Mijn maat had het gehaald. Ik was fier op mijn kameraad die ons ‘zijn fanclub’ noemt.

100 km is dus heel ver, en vooral lastig, zeg maar onmenselijk lastig. Maar bovenal denk ik dat 100 km de afstand is waarop je jezelf tegen komt….misschien doen ze het ook daarom.

(*) We hadden ons met de motorbike ergens geparkeerd. Toen bleek dat we eigenlijk nog één kilometer van de eindmeet waren. Na kort overleg vonden we die afstand toch wel wat lang om te voet af te leggen. We zijn dan maar wat dichterbij gereden. Tijdens ons overleg zorgden we er wel voor dat de deelnemers van de Dodentocht ons niet konden horen….ze moesten eens weten.


Acties

Information

3 responses

25 08 2007
deyaert

pff, amai, kan wel inbeelden dat dat serieus pijn moet doen, heb zelfde deze week een etappe meegestapt van de mars van den ijzer (etappe poperinge poperingen), was ongeveer 33 km, maar mijn voetjes, amai, blaren niet normaal, en had een losse boxershort gedragen😉 allemaal heel hard geschuurd met als effect kleine brandwonden…
maar ja, we hebben het dan toch uitgestapt :p

11 08 2008
Chr=

hallo, wat een toffe reactie vanachter de ‘nadars’ ik ben een van die 9000 gekken die eraan begonnen zijn ik heb mijn vijfde medaille na eveneveel deelnames op zak.
En ja je komt jezelf tegen, ik heb gelachen , gehuild, maar ben vooral doodmoe maar trots om 15u04 mijn ananas in ontvangst genomen.
Niet zonder de morele steun van jullie allemaal, de organisatie de vrijwilligers en de duizenden supporters zeker die van de laatste 700m.
Dank je wel, voor het menselijk verslag en de steun.

Sportieve groetjes

Uit Essen
Chr= start nummer 190

11 08 2008
frankyvanherreweghe

Bedankt voor je reactie. Je tijd is bij mijn weten zeer goed. De kameraad waarvoor we ook dit jaar supporterden haalde het opnieuw, alleen denkt hij er aan om geen 8ste keer meer mee te doen. Dat denkt hij althans vlak na aankomst. We zullen zien…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: