Het oude vrouwtje

15 09 2007

Gisterenochtend reed ik met de wagen in een drukke straat in Gent-city.  Het was daar wat aanschuiven en had dus tijd om wat rond te kijken.  Het was een zonnige, maar kille ochtend.

Aan mijn rechterkant stond op het trottoir een duo.  Hij was een keurig geklede jongeman, met pak. Groot van gestalte.  Zij was een klein oud vrouwtje, eveneens netjes gekleed. Met de rug tegen een uitstalraam, aan een bushalte in de blakende zon.  Een hoedje op, haren netjes gecoiffeerd, make-up aan.  Haar tanden waren zo wit en mooi van vorm dat ze zeker uit een kunstgebit kwamen. Maar hoe dan ook: ze was echt oud.  Ze had veel rimpels en droeg van die kousen die zo dens geweven zijn dat het lijkt alsof ze megabruine benen heeft.

Hij gesticuleerde met zijn lange arm en had een papiertje in zijn hand.  Zij mocht meekijken. Hij vroeg de weg.  Zij hielp hem daarbij en gesticuleerde wat mee.  Hij bleef begrijpend knikken.  Hun ontmoeting was kort en hij nam aanstalten om te vertrekken.   Hij stapte op.  Hij kon haar niet meer zien.

Het was nog steeds bumper-aan-bumper rijden en ik had dus tijd om verder te kijken en beide mensen in het oog te houden.  Er kwam een leuke glimlach om zijn mond.  Een beetje gegeneerd keek hij schichtig naar links en rechts naar de hoge gebouwen.  Maar hij bleef glimlachen…Ik bekeek haar en zij stond warempel ook te glimlachen.  Ze had zich terug gepositioneerd tegen het uitstalraam, de zon maximaal capterend.  Ze keek naar beneden en glimlachte nog meer.  Ze friemelde wat aan haar kledij.

Ik wist dat ze het niet zou kunnen laten om terug naar die jongeman in keurig pak te kijken.  En ja, dat deed ze.  Terwijl ze hem glimlachend nakeek, bekeek ze hem zeer goed.

Op dat moment kreeg ik rillingen.  Zo simpel is het stadsleven.  Beide mensen hadden een fijne ontmoeting achter de rug.  Hij was misschien student, of man-van-zaken.  Hij had een zeer druk leven en moest zich misschien haasten.  Zij had niets om zich druk om te maken.  Ze had thuis misschien enkel een kat, of twee, maar zeker geen goudvis in een ronde bokaal. En sprak waarschijnlijk Frans.

Zonder dat zij het beseften, was er een derde partij bij betrokken: ik.  Zonder het te weten maakten ze ook mijn dag goed.  Ben dan maar de Veldstraat binnengetrokken (dat was trouwens mijn doel) en heb twee zaken gekocht, zoef-met-de-kaart, fluitend over de kasseiweg wandelend, in het frisse maar heerlijke ochtendzonnetje.


Acties

Information

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




%d bloggers op de volgende wijze: