Dodentocht Bornem 2008

10 08 2008

Vrijdagavond was het weer zover: de dodentocht 2008 ging van start. Het weer was zaterdagmiddag prima: veel zon en warmte, althans vooral voor die ene toeschouwer op deze foto. De anderen op dit sfeerbeeld hadden ondertussen al 80 km gewandeld, de hele nacht, en hadden er nog zo’n 20 voor de boeg. De ene verbijt de last van pijnlijke voeten, en de gedachte om op te geven. De andere heeft vooral last van zon in de ogen. Schitterend! Enkele andere foto’s zijn hier te bekijken.

dodentocht 2008 Bornem

dodentocht 2008

Een verslag van aan de finish (Dodentocht 2007) vind je hier.





Aanrijding in Moscou

12 01 2008

In Gent, meer bepaald in Ledeberg ligt een buurt Moscou genaamd.  Actrice Barbara Sarafian zet er in de zomer ‘nen plets’ ‘mee euren otto’ op de parking van de Colruyt.  Ze leert de andere chauffeur beter kennen en wordt er verliefd op…en ‘tspel begint’.  De film gaat ongetwijfeld over de ‘normaalste’ dingen in het leven.  En juist het schijnbaar banaalste in het leven, zie ik het liefst.  Ik ga dus zeker kijken naar de film ‘Aanrijding in Moscou’ die vanaf 30 januari te zien is ‘in den cinema’.

Onder het motto: ‘tmoe nie altaat antwaarps zin’, wordt deze film geheel en al, en volledig en al, in het Gents/gekuist Nederlands-Gents gebracht. Driewerf hoera ! (drei kiere juij !) Gents in Moscou dus én in de cinema…zo wijs maat.  Wat moe ne mens nog mier ‘ew?

Bekijk hier de ‘vree wijze’ trailer en antwoord op de schiftingsvraag: hoe luidt de Ledebergse vertaling van het Italiaanse ‘ti amo’?





Cidade de deus

29 12 2007

Afgelopen week was de film ‘Cidade de deus’ te zien op tv (niet uit te spreken als siedaadee !).  Ik wist al lang dat hij bestond, maar koos er toch blijkbaar niet voor om hem te gaan bekijken in de bioscoop, een goede 5 jaar geleden.

Wel, dat was ronduit dom van mij, toentertijd !  Die film is waarlijk fantastisch !  Eerst en vooral is de taal daar Portugees. Niet zo maar Portugees, maar wel Braziliaans Portugees.  Die taal is waarschijnlijk, je eigen dialect niet in beschouwing genomen, de mooiste taal ter wereld.  Ik verdenk ze ervan géén medeklinkers te kennen en géén woorden te hebben. Elke zin is een aaneenschakeling van klanken, vooral a’s oe’s en ei’s.  Als er al een medeklinker in zit, is het natuurlijk de ‘dzj’. Men zingt hierbij alsof het rasechte Limburgers zijn.

Het was dus een hele opdracht voor mij om deze film te volgen.  Ik moest én naar de ongelooflijk mooie fotografie kijken, én naar de bewegingen van de mond, én luisteren naar de heerlijke klanken die daaruit komen, én de ondertitels lezen én mijn hoofd erbij houden om de schitterende flash-backs en verhaallijn te onthouden !  Een zware taak.

De film laat mij sindsdien niet meer los.  Gaat hij nu over vriendschap, over groot worden, over rebellie, over armoede, over geweld (toch zeker iets over geweld) of over ballistiek?  Of over fotografie, over ambitie, corruptie of over mode?  Ik heb het verschillende mensen gevraagd…’men’ weet het niet.  Discussie dus alom.  De DVD is volgens mij een must-have…





Etaleren

15 11 2007

‘Je moet je vingers etaleren’, sprak hij.  Ik begreep er niets van. ‘Zo’, zei hij en hij legde beide handen op de plaat en gaf zijn vingers een rare houding, ‘zo, open… gelijk dit’.  Hij stapte achteruit en wachtte tot ik dichterbij kwam en hem nadeed.  ‘Ja,….’, sprak hij en hij trok aan mijn beide pinken.  ‘Zo is het zeer mooi’, en hij zette een stap achteruit en verdween uit mijn zicht.  Vingers etaleren dacht ik, vingers etaleren, vingers etaleren.  Zo een gekke zin.  Het valt in het niets bij de reden waarom ik hier ben.  Ik hoorde hem  op allerlei knoppen drukken en dacht bij mezelf ‘straks wordt de foto genomen en zal blijken dat ik toch de aandoening heb, waarvoor ze me naar hier hadden gestuurd’.  Ik zou het in niet minder dan 5 minuten, zo goed als definitief weten.  Ik begon te zweten, want de gekke houding van mijn handen stond in schril contrast met de mogelijke diagnose.

‘Niet bewegen!’, riep hij.  Terwijl hij slechts drie stappen van mij verwijderd was.  Natuurlijk ging ik niet bewegen !  Ik hoorde een klik.  Lap, het bewijs stond op de gevoelige plaat.  Gedaan met twijfelen, met nadenken.  Het was erop of eronder.  Foto’s liegen niet.

Ik moest wachten….hij ging weg.  Tien minuten later hoorde ik de deur opengaan.  Ik keek op en zag hem van nee schudden.  Onrustbarend, ware het niet dat zijn armen op en neer gingen alsof hij wou opstijgen en gaan vliegen. Ik noemde de naam van de aandoening en hij begon te lachen.  Goed teken dacht ik. ‘Ik zie niets’, sprak hij. Het viel van mij af.  Ik had (bijna) niets…

Ik mocht naar huis, en stond luttele tellen later op straat. Ik trok de plastic zak open en nam er vlug de foto’s uit.  ‘Zo gek, vingers etaleren’, en begon stilletjes te fluiten, ‘deze foto is fantastisch’.  Ik las  zijn korte verslag en floot nog luider. 

 

 dsc_0154.jpg

 

 





Valentijn

2 11 2007

Deze week zag ik een documentaire op de Nederlandse TV (VARA) getiteld Valentijn.  De reportage gaat over een 8 jarige jongen die eigenlijk een meisje zou willen zijn.  Valentijn en zijn ouders staan in de hoofdrol.  Het gaat over de zoektocht van zo iemand naar zijn ware ik en hoe de maatschappij daarmee omgaat.  Luister ook naar hoe zijn ouders er mee omgaan en vooral ook met welke volwassenheid Valentijn erover spreekt.  Het zit vol met uitspraken die over diepmenselijkheid gaan en perfect zouden passen in een kadertje aan de muur.  Het werd wat stil bij mij toen Valentijn in de wagen zat, en luidop nadenkt of hij werkelijk gelukkiger zou zijn mocht hij zich laten opereren….

Deze reportage verdient ‘pure klasse’ genoemd te worden.  Klik hier en voer de zoekterm ‘Valentijn’ in (of klik hier) .  Doen !





Geslaagd voor het examen?

6 10 2007

Dit werd mij afgelopen week doorgestuurd: antwoorden die leerlingen/studenten (durven) geven op examenvragen.  Eén voorbeeld uit de reeks vond ik persoonlijk toch wel de moeite: er wordt gevraagd waarom fosfortrichloride polair is (alhoewel niet volledig correct volstaat het hier om te zeggen: waarom deze stof oplosbaar is in water, nvdr).

screenshot001.gif

We hebben met de collega’s ne keer goed gelachen met de verschillende ‘kemels’.  Enkele minuten later echter, verging mij het lachen snel en dacht: stel je voor dat iemand dat écht zou menen…shit gast !





Het oude vrouwtje

15 09 2007

Gisterenochtend reed ik met de wagen in een drukke straat in Gent-city.  Het was daar wat aanschuiven en had dus tijd om wat rond te kijken.  Het was een zonnige, maar kille ochtend.

Aan mijn rechterkant stond op het trottoir een duo.  Hij was een keurig geklede jongeman, met pak. Groot van gestalte.  Zij was een klein oud vrouwtje, eveneens netjes gekleed. Met de rug tegen een uitstalraam, aan een bushalte in de blakende zon.  Een hoedje op, haren netjes gecoiffeerd, make-up aan.  Haar tanden waren zo wit en mooi van vorm dat ze zeker uit een kunstgebit kwamen. Maar hoe dan ook: ze was echt oud.  Ze had veel rimpels en droeg van die kousen die zo dens geweven zijn dat het lijkt alsof ze megabruine benen heeft.

Hij gesticuleerde met zijn lange arm en had een papiertje in zijn hand.  Zij mocht meekijken. Hij vroeg de weg.  Zij hielp hem daarbij en gesticuleerde wat mee.  Hij bleef begrijpend knikken.  Hun ontmoeting was kort en hij nam aanstalten om te vertrekken.   Hij stapte op.  Hij kon haar niet meer zien.

Het was nog steeds bumper-aan-bumper rijden en ik had dus tijd om verder te kijken en beide mensen in het oog te houden.  Er kwam een leuke glimlach om zijn mond.  Een beetje gegeneerd keek hij schichtig naar links en rechts naar de hoge gebouwen.  Maar hij bleef glimlachen…Ik bekeek haar en zij stond warempel ook te glimlachen.  Ze had zich terug gepositioneerd tegen het uitstalraam, de zon maximaal capterend.  Ze keek naar beneden en glimlachte nog meer.  Ze friemelde wat aan haar kledij.

Ik wist dat ze het niet zou kunnen laten om terug naar die jongeman in keurig pak te kijken.  En ja, dat deed ze.  Terwijl ze hem glimlachend nakeek, bekeek ze hem zeer goed.

Op dat moment kreeg ik rillingen.  Zo simpel is het stadsleven.  Beide mensen hadden een fijne ontmoeting achter de rug.  Hij was misschien student, of man-van-zaken.  Hij had een zeer druk leven en moest zich misschien haasten.  Zij had niets om zich druk om te maken.  Ze had thuis misschien enkel een kat, of twee, maar zeker geen goudvis in een ronde bokaal. En sprak waarschijnlijk Frans.

Zonder dat zij het beseften, was er een derde partij bij betrokken: ik.  Zonder het te weten maakten ze ook mijn dag goed.  Ben dan maar de Veldstraat binnengetrokken (dat was trouwens mijn doel) en heb twee zaken gekocht, zoef-met-de-kaart, fluitend over de kasseiweg wandelend, in het frisse maar heerlijke ochtendzonnetje.





Belief comes in two flavours

9 09 2007

I’ve become interested in the debate of science and religion and their relationship.  The ultimate goal of my quest is to find arguments why people believe.  For this, I’am looking for answers at two different levels.

The first level may be a rather ‘personalised’ level: people may start to believe in god because it intrinsically gives you a (well organised – i.e. through bible study and the structure of communities or churches) way to look for and find support and comfort in daily life. The fact that god/religion is solely used here to overcome difficult moments in life (like the issue of injustice and suffering) or is used as a guide to help you stick to accepted behaviour, suffices.  The believer is not necessarily seeking ‘the Truth’ as such.  People that also count on god to look for ‘the Truth’, attract attention of scientists, and these people must be encouraged, (must be willing) to go into debate with science.  This discipline (in normal conditions) shall not take the ‘because-I-believe-it’ answer as an argument that is obtained through scientific methodology.

I also want to look for my answers in the domain of evolution.  I have become fascinated in the problem of how and when and why the human kind invented/created/discovered (?) the factor ‘belief’. I was advised to start reading several philosophers that have published work on this issue. The first I’ am currently tackling is the book of Daniel Dennett: Darwins Dangerous Idea; Evolution and the Meanings of Life.  I have chosen this work as a first step towards other readings like: The God Delusion (by Dawkins) and Freedom evolves (also by Dennett). I will keep you informed on the first book.





Hoe ver is 100km?: de dodentocht Bornem

12 08 2007

2007-08-11-dodentocht-03_1.jpgHoe ver is 100 km eigenlijk ? Zeer kort! Zeer weinig vliegtuigmaatschappijen hebben immers vluchten van 100 km of korter. In sommige gevallen is 100 km vér. Bijvoorbeeld als in het Australische landschap je dichtste buur op die afstand van je verwijderd is. 100 km is wel héél ver als je bakker of melkboer op die afstand gelegen is…

Sommige mensen wandelen gewoon die afstand. Goed wetende dat ze niet op weg zijn naar hun bakker of melkboer. Ze doen het gewoon ‘voor de sport’.

Zo ook opnieuw afgelopen vrijdag/zaterdag toen de jaarlijkse ‘Dodentocht’ plaatsvond: 100 km wandelen, vertrekkende vrijdagavond in Bornem, en toekomend in Bornem op zaterdag ergens in de namiddag…

Ik was voor de tweede keer op rij gaan supporteren voor een kameraad die daar aan mee deed. Het is een echt schouwspel, de sfeer ongelooflijk: met een dikke 9000 mensen gestart zijn.

We hadden ons uiteindelijk opgesteld aan de laatste 700 meter (*). Een winkelstraat met aan beide zijden nadarhekkens, de wandelaars liepen doorheen de straat recht naar de aankomst toe.

Ik zag deelnemers van allerlei soort. Veel vrouwen, mannen, jonge mensen, wat ouderen, en behoorlijk ouderen. Mensen die ter steuning van een goed doel meeliepen en ook militairen. Mensen gepakt en gezakt, met vlaggen, of gewoon met heuptas. Sommigen zagen er nog relatief monter uit, anderen (de meerderheid) totaal kapot: lijkbleek, zwetend, traag vooruitgaand. De meesten liepen te manken en trokken bij elke stap een pijnlijk gezicht, anderen liepen echt krom, alsof hun romp ietwat scheef op hun benen was gezet. Ze liepen schuin de straat af…Ze hebben een helletocht achter de rug. De hele nacht gewandeld, alsmaar gestapt, 100 km lang, terwijl ik in mijn bed lag…Ik kan onmogelijk bedenken wat zij op dit moment denken, laat staan voelen.

De laatste meters hebben iets magistraal: de deelnemers zijn aan hun laatste stappen bezig, en het publiek in de straat roept hen toe. Ze applaudiseren en roepen allerlei zaken. Ik hoor Nederlands, Frans, Duits en andere, onbekende talen. Familieleden geven bloemen af, of hun kind komt de straat opgerend om hen te vergezellen voor de laatste paar meter. Onbekende mensen feliciteren andere onbekend mensen. De wandelaars appreciëren dit ten zeerste: je ziet ze glimlachen, door hun pijnlijke voeten heen, ze steken hun hand op als teken van dank….Ik zie een jonge deelneemster wenen als ze de laatste meters aflegt. Een oudere vrouw roept een ‘proficiat !’ naar een onbekende toe. Ik weet niet zeker of hij het gehoord heeft. Jammer, het is hem zo gegund…

Ja, ik heb een staaltje van menselijk kunnen gezien. Proficiat aan diegenen die de meet hebben gehaald. Proficiat ook aan zij die gestart zijn, maar de finish niet haalden. De idee alleen al om er aan mee te doen is lovenswaardig.

De deelnemers kregen geen brood of melk aan de finish. Enkel een ananas (van een gekend merk), een medaille en een persoonlijk diploma waarop hun tijdsschema vermeld staat. En natuurlijk eeuwige roem. De eeuwige roem !! Mijn maat had het gehaald. Ik was fier op mijn kameraad die ons ‘zijn fanclub’ noemt.

100 km is dus heel ver, en vooral lastig, zeg maar onmenselijk lastig. Maar bovenal denk ik dat 100 km de afstand is waarop je jezelf tegen komt….misschien doen ze het ook daarom.

(*) We hadden ons met de motorbike ergens geparkeerd. Toen bleek dat we eigenlijk nog één kilometer van de eindmeet waren. Na kort overleg vonden we die afstand toch wel wat lang om te voet af te leggen. We zijn dan maar wat dichterbij gereden. Tijdens ons overleg zorgden we er wel voor dat de deelnemers van de Dodentocht ons niet konden horen….ze moesten eens weten.